Wielka Sobota jest dniem uwielbienia Chrystusa umęczonego i złożonego w grobie. W tym dniu Kościół nie celebruje mszy. (Wigilia Paschalna odprawiana w sobotni wieczór należy do obchodów Niedzieli Wielkanocnej.) Liturgia godzin sięga do starodawnego oficjum, którego treść koncentruje się na świętym i wielkim szabacie” Syna Bożego, który odnowił dzieło stworzenia. Praktyka duszpasterska niestety nie zawsze włącza wiernych w jutrzni tego dnia. Wierni trwają natomiast na adoracji Najświętszego Sakramentu. W Polsce od wczesnego ranka błogosławi się pokarmy.

Niedziela Wielkanocna jest trzecim dniem Świętego Triduum
i jednocześnie pierwszym dniem Pięćdziesiątnicy paschalnej. Początkowo świętowanie kończyło się mszą św. w Wigilii Paschalnej. Później jednak rozszerzono świętowanie na cały dzień Niedzieli. Nawiązywano do ukazania się aniołów przy grobie i wprowadzono drugą mszę w ciągu dnia niedzielnego. W Wigilię Paschalną udzielano chrztu katechumenom, którzy na znak dostąpienia łaski chrztu nosili białe szaty przez cały tydzień, aż do następnej niedzieli, która od tego zwyczaju nazywała się „biała”, dziś Miłosierdzia Bożego.

Depositio crucis z Wielkiego Piątku odpowiadał ryt Wielkiej Niedzieli, zwany elevatio. Przewidziano go na okoliczność wyjęcia Hostii z grobu
i ukazania Ją ludowi. Połączony był ze śpiewem „Cum Rex gloriae, Surrexit pastor bonus”, a nade wszystko z najstarszą pieśnią wielkanocną „Chrystus zmartwychwstan jest”. Przewidywał również i procesję do głównego ołtarza. Całość najczęściej kończono uroczystym „Te Deum”.
W ten sposób powstała procesja rezurekcyjna.

Zmiany liturgiczne po Vaticanum II przewidują odprawienie procesji rezurekcyjnej po godz. 24 tej w nocy z Wielkiej Soboty na Wielką Niedzielę. W Polsce w przeważajacej większości kościołów pozostał zwyczaj odprawiania procesji rezurekcyjnej w niedzielny poranek, który ma w nasyzm kraju około 200 letnią historię. Wywodzi się z czasów zaborów, gdy nie wolno było odprawiać tej procesji w godzinach nocnych.

Obchody Wielkiej Nocy rozpoczyna Liturgia Wigilii Paschalnej, która jest najważniejszą liturgią roku. Kształtowane w ciągu wieków przybrały bardzo roczysty charakter ukazujący głębie teologiczną misterium chrześcijańskiej Paschy, która dokonała się w Jezusia i od chrztu ma miejsce w życiu każdego wierzącego.

[1][2][3][4]